Akademik Veri Yönetim Sistemi
Diğer Resmi Kurumlarca Desteklenen Proje, 2026 - 2027
Glioblastoma (GBM), merkezi sinir sisteminin en agresif ve ölümcül tümörlerinden biridir. Mevcut tedavilere karşı direnç göstermesi nedeniyle, yeni terapötik yaklaşımlara olan ihtiyaç devam etmektedir. Warfarin, yaygın bir şekilde antikoagülan olarak kullanılan bir ilaç olmasına rağmen, kanser biyolojisindeki potansiyel etkileri son yıllarda ilgi çekmektedir. Ancak glioblastoma hücreleri üzerindeki moleküler etkileri ve hücre ölüm mekanizmalarındaki rolü tam olarak bilinmemektedir. bu çalışma, warfarinin glioblastoma hücrelerinde sitotoksik, proliferatif ve hücre ölüm mekanizmaları üzerindeki etkilerini belirlemeyi amaçlamaktadır. Bu amaç doğrultusunda ilk olarak warfarinin glioblastoma hücreleri üzerindeki doza ve zamana bağlı olarak canlılık etkisi MTT deneyi ile değerlendirilecektir. Daha sonra, warfarinin hücre sağ kalımına etkisi sağkalım yöntemiyle belirlenecek ve MTT sonuçları ile beraber değerlendirilerek optimum doz ve uygulama süresi belirlenecektir. Warfarinin uzun dönem proliferasyon kapasitesine etkisi ve koloni oluşturma yeteneğine etkisini incelemek için koloni formasyon deneyi yapılacak ve üç boyutlu sferoid oluşumuna etkisi asılı damla deneyi ile gösterilecektir. Hücre ölümü ve mitokondriyal fonksiyonun floresan olarak gösterilmesi amacıyla DAPI, PI ve DiOC6 boyamalar yapılacak, apoptozun değerlendirilmesi için Annexin V / PI, otofajinin değerlendirilmesi için acridine orange ve ferroptozun değerlendirilmesi için ise BODIPY boyama yapılacaktır. Warfarinin apoptotik, otofajik ve ferroptotik yolaklar üzerindeki moleküler etkilerinin değerlendirilmesi amacıyla bu yolaklarda görev alan anahtar proteinler RNA düzeyinde qPCR, protein düzeyinde ise immünoblotlama ile gösterilecektir. Bu çalışma, warfarinin glioblastoma hücrelerinde hücre ölüm mekanizmalarına olan etkilerini kapsamlı bir şekilde analiz ederek ilacın anti-tümör potansiyelini ortaya koyacaktır. Warfarinin glioblastomada adjuvan ajan olarak kullanılabilirliği değerlendirilecek ve drup repurposing stratejileri açısından önemli veriler sağlanacaktır. Ayrıca, elde edilen sonuçlar, yeni terapötik yaklaşımların geliştirilmesine temel oluşturacak ve gelecekte potansiyel klinik çalışmalara zemin hazırlayabilecektir.