Romanistlerin bir kısmı ve modern hukukçuların çoğunluğu tara-fından benimsenen geleneksel görüşe göre, mülkiyet hakkı mutlak ve sınırsız olup hakkın içeriği sadece yetkilerden ibarettir. Mülkiyet hakkı-na istisnaî nitelikteki yasal düzenlemeler ile getirilen sınırlamalar ise aslında bu hakkın özüne yabancıdır. Buna karşılık Roma mülkiyetinin mutlak ve sınırsız olmadığı görüşünü savunan Romanistler ise, mülkiyet hakkının eski hukuk devrinden itibaren, tıpkı modern hukuk sistemlerin-de olduğu gibi, gerek hukuk düzeni tarafından gerekse hukukî işlemler aracılığıyla bizzat malik tarafından kamu yararı veya özel yararlar sebe-biyle kısıtlandığını ifade etmişlerdir. Mülkiyet hakkına kamu hukuku ve özel hukuk tarafından getirilen kısıtlamalar ise, Roma hukukuna göre taşınmaz malikinin arazinin üstünde ve altında sahip olduğu hâkimiyetin sınırsız olmadığını desteklemektedir.
According to the traditional view adopted by some of the Roma-nists and the majority of the modern jurists, the ownership is absolute and unlimited and the content of the right consists only of powers. The limitations imposed on the ownership by the exceptional legal regulati-ons are in fact foreign to the core of this right. In contrast, some of the Romanists defend that Roman property (dominium) is not absolute and unlimited and this right was restricted from the time of early legal age, just as in modern legal systems, both by legal regultion and by the owner himself, through legal transaction, due to the public interests or private interests. On the other hand, the restrictions on the ownership regarding public law and private law support that, the sovereignty of the immovab-le property over and under the land is not unlimited according to Roman law.
